Araç çubuğuna atla
Genel

Bir Doktorun Covid-19 günü

Bir gün tam da masamda oturmuş bir hastanın dosyasını tamamlamaya çalışıyordum ki masamın başına gelmiş bana bakan bir anne ve yanında 8-9 yaşlarında masamın üstünde ne varsa elleyen bir çocukla karşılaştım. öyle başımda durmuş kadın bana tepemden bakıyor ki elimi maskeme götürdüm, yüzümde siper var onu yeniden kontrol ettim. Kadına bir daha baktım maske var var ama burun dışarda, çocuğa baktım çocuk olduğu için annesi maske takma ihtiyacı hissetmemiş, elleri benim masanın üstünde ne varsa karıştırıyor, gözler bana bakıyor benimle aynı hizada kalemi eliyor kağıtları reçeteleri dağıtıyor. Tabii ki çocuktur ve biz buna öylesine alışığız ki eteğimizi çeken elimizi tutan kalemimizi isteyen çocuklar olmazsa eksikliktir o gün.

”Biraz geri çekilir misiniz” dedim. ”Tatlım onlara dokunma” dedim ki anne bana ters ters baktı bir adım masadan uzaklaştı ve aynen şu cümleyi kurdu.” Ben covid hastasıyım bu çocuk da öyle babası da covid oldu biz ailece hepimiz covid olduk . Ben tomografi çektirmek için geldim bu çocuğa da çektirelim birşey var mı görmek istiyorum.” Ben ellerimi klavyeden çektim yanımda benimle çalışan asistana baktım o da bana baktı ve usulca benim yanıma doğru yaklaştı . Sanki arkamda duvar yok, delindi ve kız orada bir anda küçüldü sanki saydamlaştı yüzü ve duvarla bir oldu, yapıştı duvara. Çünkü kuralları biliyor hasta sorgulanacak sonra içeriye alınacak. Bebeklerimiz var, bizim hastalarımız kendilerini koruyamıyor biz koruyacağız. Bana bakıyor, ama görmeyen gözlerle . Ben ayağa kalktım hastanın annesine baktım ”sizin evde olmanız gerekmiyor mu dedim izolasyonda olmanız gerekmiyor mu?” Gerekiyormuş;

”Öyleydim zaten ilaçlarımızı verdiler evde kullanıyoruz ama bugün sıkıldık ve tomografi çektirmeye geldik” ilaçları verilmiş bir hafta önce Covid19 testi yapılmış müsbet çıkmış herhangi bir sağlık sorunu tesbit edilmemiş, tüm aile karantinada ama onlar benim odada.

Sabah kalkmışlar bu gün bir hastaneye gidelim demişler, minibüse binmişler diğer yolcularla birlikte hastanenin kapısında inmişler, kapıdan girmişler, girişte hemşire ateşlerini ölçmüş, vezneye gitmişler veznedeki çalışanların başında beklemişler, kayıt açtırmışlar kimseye birşey sormadan koridoru geçmişler benim odanın önüne gelmişler ve hiç kimseye birşey dememişler. Ve benim bilgim ve iznim dışında odamın ortasında bekliyorlar. Ve bu gün sadece minibüs ve hastanedekileri düşünmemişler ve sanki onları enfekte etmeye gelmişler. Ya önceki günler ve sonraki günler kim kurban olacak acaba. Ah kültür ah… Herşeyin başı sağlık ama ah kültürsüzlük eğitimsizlik ve ah bencillik ve ah kendini bilmezlik. Bir gün içinde onlarca insanı riske etmek. Anlatılmış, söylenmiş, kimse ile görüşmemeniz gerekli denmiş, karantina denmiş. Sadece anlatılmamış günlerdir gecelerdir sadece bunu dinlemişiz televizyondan radyodan ama duyarlı olamamış.

Çocuğu muayene ettim. Tomografiye gonderdim . Tüm hastaneyi tek tek telefonla aradım dikkat edin dedim, antiseptikle ellerinizi yıkayın hasta ile muhatap olanlar mutlaka dezenfektan kullansin. Radyolojiyi aradım ”dikkat Covid 19 Müsbet hasta..”

Sonra …. Sonrası ayrı bir macera. Pencere açılır, kıyafetler değişir, eller yıkanır . Muayene odasındaki herşey ama herşey yeniden yıkanır temizlenir dezenfekte edilir. Dolap masa telefon klavye ve aklınıza ne gelirse temizlenir. Maskeler değişir siper, gözlük dezenfekte edilir, sonraki hasta geldiği zaman biraz bekletilir çünkü odadaki dezenfektan konusunun gitmesi beklenir. Masanın üstünde ne varsa yıkanır veya yıkanmayacak herşey çöpe gider. Koltuklar yeniden silinir, sabah biz bunları yapmıştık demeden yeniden herşey temizlenir ve dezenfekte edilir. ve 20-30 dakika sonra hasta yeniden kapımda. Sonuç öğrenmeye gelmiş ve içeriye daldı ki bizde bir telaş dur bir dakika ben geliyorum dedim ve sonucu anlattım.

Sonra mı?… Sonrası aynı şeyler en baştan. elimizde dezenfektan kapı ve çevresi yeniden dezenfekte edilir. Oda yeniden temizlenir yeniden havalandırılır ve ben dezenfektan kokusu ile bir daha nefes almakta zorlanırım. Hastadan korkmuyoruz ama bilinçsizlikten korkuyoruz aslında.

Akşamı beklersin, eve gitmek istersin bir taraftan da evdekileri düşünürsün. Her gün yeniden enfeksiyonu eve taşımaktan korkarsın. Herşeyi yeniden yıkamaktan bıkarsın. Hastane yetmiyor gibi evdeki dezenfektan kokusundan bunalırsın, eve gittikten sonra ev hayatının en az 2 saat sonra başlaması için geçen süreyi hesaplarsın sonunda , nasıl bir kayıp dersin. Anahtar dezenfekte oldu mu, telefon silindi mi, Ozon makinesi çalıştı mı ve bunun gibi ”saçmalıklarla” dolu bir hayat. Normal hangisi dersin eskisi mi yenisi mi. Ama belli ki normal eğitimden geçecek.

Sabah aynı akşam aynı, tekrarı gibi herşey diğerinin, bir önceki gün gibi anlamsız ve yorgun, kendimizi korumanın önemi aslında başkalarını korumaktan da geçer bunu anlatmalıyız en önce. Nereye kadar gidecek bir bilinmez ama herkes olması gerektiği gibi kendine ve diğerine saygı gösterdiği sürece bu salgından kurtulamayacağımız kesin görünüyor.

Sabah mı? Sabah her zaman kalktığın saatten en az 30 dakika erken kalkmak gerekli. Hazırlık uzun sürmüyor belli giyilecekler öyle bu gün ne giysem derdi de yok zaten. Hastane kıyafetleri en kolayı. Nasılsa gece yıkandı kaynatıldı hazır bekliyor. Çok çabuk giyiniyorsun makyaj falan da yok zaten bütün gün ter içinde kaldığın için pek olmuyor. Maske iki kat, medikal gözlük, siper , bone hastane kıyafeti, box önlüğü normal hayatın bir parçası. Erken kalkmanın nedeni zor da olsa mutlaka kahvaltı yapmak çünkü tüm gün hiç birşey yemeden devam etmek gerekli. Ellerine güvenemiyorsun kendine güvenemiyorsun ve ne kadar dikkat edersen et mutlaka sorumluluğunu alamayan ve başkasını koruyamayan ve kendi de korunmayan biri ile yüz yüze geliyorsun. Aç susuz ve tehlikeli bir yaşam bu günlerdeki halimiz.

Ama geçecek mutlaka geçecek… Biraz duyarlı olmak gerek biraz dikkatli ve eskisi gibi olamayacağımızın bilincini yakalamak gerekli…

Doktor.. Kıbrısta doğdu .Kıbrıslı Pediatrician-Cypriot

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.