Bir Bebeğin Anatomisi

Bir Bebeğin Anatomisi

Yıllar öceydi, benim henüz hayatı anlamaya çalıştığım, birçok kavramı yeni yeni öğrendiğim günlerden bir gündü. Evde bir konu gündeme gelmişti. Komşunun kocası evi terketmişti. Eşinin doğurduğu bebeğin kız olmasından dolayı evden çekip gitmiş 10 gündür eve gelmiyordu. Evdeki 5 kızdan sonra doğan altıncı kız evden bir daha gitmesine neden olmuştu. Sonra öğrendim ki önceki her kızda, hepsinde ve her seferinde evi bir ay terkediyormuş. Sonra eş, dost araya giriyormuş yeniden arabuluculuk yapıyormuş ve adam bin nazla eve geri dönüyormuş . Ve yeni bir hamle ile 8 yıllık evliliklerinde belki erkek olur düşüncesi ile altıncı kız doğmuş böylece. Sevgili anne de cezasının geçmesini bekliyormuş belli ki evde altı çocukla birlikte. Anlayamıyordum , neden diye düşünüyordum. Neden ? Hala cevabını aradığım bir neden bu …
Sonra yıllar yılları kovaladı. Doktorluk eğitimini aldığım stajerlik günlerinde doktor edasıyla klinikler arasında dolaşıp uzman doktorlardan birşeyler öğrenme sevdasıyla bir akşam kadın doğum kliniğine düşmüştü yolum. Üniversite hastaneleri yıllar önce de çok yoğundu şimdi de çok yoğun. Asistan ve uzman doktorlar doğumdan doğuma koşuyorlardı. Feryat figan içinde olan bir anne adayının doğumunu izlemeye çalışıyordum. Anne adayları her zaman çok güzel olurlar ama bu anne çok çok güzeldi. Uzun saçları, o sıkıntılı anında bile siyahıyla gözleri alıyordu. Ve minik bir çığlıkla yeni bir hayatın annenin haykırışlarına eşlik etmeye başladığını duyunca bebeğe baktım hayran hayran biraz da telaşlı. Anneye yaklaştım; benden önce kızını müjdeleyen doktorla birlikte ben de yüzünde mutluluk bakışlarını aradım. Feryatlar bitmiş, yüzünde sadece göz yaşlarını gördüm. Elini tuttum. Ne oldu dedim anneye. Bebeğin sağlıklı, mutlu olmalısın. Bir bakış geldi ki ondan bana, yüzümü gözlerimi delip arkaya geçen öyle bir öfke gördum ki. Görmek istemiyorum onu götürün dedi. Neden dedim neden?
Kız doğmuştu . Anne daha önceki kızda yediği dayağın acısını hatırlamıştı. Dışarda bekleyen babanın nefretini hissetmişti yeniden ve bu kızı görmek istemiyordu. Bütün gece bebeğini görmedi.
Ve bugün her doğumdan sonra bana ameliyathane veya doğumhane kapısında hala sorar anne yakınları. Bebek kız mı erkek mi diye. 9 ay boyunca sürekli doğum takibi sırasında yapılan ultrasonografilerde sayısız olarak öğrendikleri cinsiyeti bana bir daha onaylatmaya çalışırlar.
Halbuki öyle bir serüven ki doğum anı. Anne heyacanlı, ameliyathane soğuk. Cam yok, gök yüzünü görmüyorsun . 9 ay boyunca doktorunla konuşup dertleşmiş olabilirsin ama ameliyathanede tanımadığın o kadar çalışan var ki . Bir bilinmeyen bekliyor aslında seni ve bebeği. Güvenmek istersin sonsuza kadar. Annelerin hep yüzünü incelerim bebek doğana kadar. Kimisinin dudakları mırıldanır, kimisinin elleri titrer. Kimisi konuşamaz sesi titrer, üşüdüğünü sanır bazıları ,üşürken terlerler, utanç duygusu vardır genellikle ve merak, heyecan herşeyin üstündedir. Ama hepsinde bir tek duygu ortaktır ve hepsinin üstündedir. Bebeğim sağlıklı olsun. O anda unuturlar kendilerini. Elerini tutarım usulca ameliyat öncesi ”ben burdayım derim , ben çocuk doktorunuzum .”Bebeğim sana emanet der bazısı uykuya dalarken .
Bebekle ilk karşılaşma anı müthiş bir duygudur. Her bebek yeniden doğuştur aslında. Bebeğin ilk feryadı benim için en güzel melodidir hayatta duyabileceğim. Anneden ayrılan bebek benim ellerime verilince ilk bakışında hayata tutunmayı görürüm genellikle. İlk tedavi esnasında ellerimi yakalayan bebekle aramda görünmez bir bağ oluşur kendiliğinden. Göbek kordonundan kurtuluş anında korkma bebeğim sözcükleri dökülür dudaklarımdan. İlk feryatla birlikte hoş geldin bebeğim derim. Hayata hoş geldin. Benden yardım istediğini bilirim. Gittikçe pembeleşen cildi, yanakları hayatın müjdesidir. Gözerini bir daha açıp teşekkür eder bana sonra parmaklarımı yakalar benim yardımımı onaylamıştır işte. Bizim serüvenimiz başlamıştır ve birkaç saniye içinde olgunlaşmıştır. Bizim ameliyathaneyi terk etme zamanımız gelmiştir. Bebek onun için en uygun ortamda ameliyathaneyi terkederken ben eldivenlerimi çıkarırım. Ve kapıda hasta yakınları heyecan ve merakla beni beklerken ilk soruyu sorarlar. Bebek kız mı erkek mi?
Gülerim, babanın omzuna dokunurum usulca. ”Bebeğin sağlıklı derim . Bebeğin sağlıklı ”…Sonra yürür giderim içimde bir feryat. Hoş geldin bebeğim, insanlığın karanlığına hoş geldin.